Το Κορίτσι Της Παρασκ… Μου #3

Στέκεσαι ακίνητος και σκέφτεσαι τι χρειάζεσαι, τι έχεις ανάγκη;
Μοναχά μια όμορφη φωνή να σε ξυπνάει το πρωί με ένα φωτεινό χαμόγελο, φωνάζοντας σε με ένα μοναδικό όνομα που μοιράζεστε οι δυο σας.

Ένα χαμόγελο στα σκοτεινά σου μονοπάτια, εκείνο που θα περιμένει να σκάσει από άκρη σε άκρη όταν χάνεσαι στα στενά και βάζεις τα κλάματα γιατί χάνεις τους δρόμους, τις ώρες, τα πόδια σου, γιατί χάνεις τον εαυτό σου.

Χρειάζεσαι ένα φίλο, που είναι αίμα από το αίμα σου, ψυχή από τη ψυχή σου, έναν φανατικό ακροατή που οι διαμονές σας ακόμη και μακριά ο ένας από τον άλλον, σκαρώνουν τα πιο τολμηρά όνειρα. Αυτόν που δε χρειάζεται να σου μιλήσει ποτέ γιατί ήδη ξέρεις, αλλά λαχταράς να τον ακούσεις.

Δεν χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω από κάποιον που να είναι ο λόγος που θα προσπαθείς να γίνεις καλύτερος, για να δημιουργείς, να πλάθεις, μήπως και τα δει έστω και για λίγο και ξανασυναντήσεις αυτή τη χαρά στα λαμπερά του ματιά. Να θαυμάζεις και να θαυμάζεσαι.

Έχεις ανάγκη να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο, για να είσαι ευτυχισμένος. Να σώζεις, για να σώζεσαι. Έτσι αγαπάς, έτσι αγαπιέσαι.

Χρειάζεσαι απλά ένα κασέρι.

Καλή όρεξη.

p.s: Κράτησα το καλύτερο κομμάτι…

Post A Comment