Artists

  • Hope by Emily Dickinson

    “Hope” is the thing with feathers –
    That perches in the soul –
    And sings the tune without the words –
    And never stops – at all –

    And sweetest – in the Gale – is heard –
    And sore must be the storm –
    That could abash the little Bird
    That kept so many warm –

    I’ve heard it in the chillest land –
    And on the strangest Sea –
    Yet – never – in Extremity,
    It asked a crumb – of me.

     

  • Λαχταρώ / Sarah Kane

    Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου.

    Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,

    Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,

    Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,

    Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,

    Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,

    Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,

    Και να σου φιλάω τα πόδια σου,

    Και να σου κρατάω το χέρι σου,

    Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,

    Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,

    Και να γελάω με την παράνοια σου,

    Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς, και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες, και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,

    και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,

    και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,

    Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,

    Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,

    Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,

    Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,

    Και να μη γελάω με τα αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.

    Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.

    Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,

    Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,

    Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,

    Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,

    Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,

    Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,

    Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,

    Και να μαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,

    Και να μαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,

    Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,

    Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.

    Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,

    Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,

    Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,

    Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,

    Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,

    Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,

    Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,

    Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,

    Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,

    Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,

    Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,

    Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,

    Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,

    Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,

    Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,

    Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,

    Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,

    Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,

    Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,

    Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,

    Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,

    Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,

    Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,

    Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,

    Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,

    Και να θέλω ότι θέλεις,

    Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,

    Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,

    Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο

    Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω

    Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,

    Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,

    Και να ξεχνάω ποιος είμαι,

    Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,

    Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο

    Τον ακάθεκτο

    Τον ακατάλυτο

    Τον ακατάσβεστο

    Τον μεταρσιωτικό

    Τον ψυχαναλυτικό

    Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,

    ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ.

     

     

     

    // by Holly

  • Love

    A powerful Sculpture At Burning Man Shows Inner Children Trapped Inside Adult Bodies. Love,’ by Ukrainian sculptor Alexander Milov, features two wire-frame adults sitting back to back with their inner children reaching out to each other from within. At night, the inner children lit up as well.

    The beautiful message it sends isn’t the only reason why this work is so important – it’s also the first time that a Ukrainian artist received a Burning Man grant to create his art.

    What’s the creator perspective on his masterpiece?

     

    “The figures of the protagonists are made in the form of big metal cages, where their inner selves are captivated. Their inner selves are executed in the form of transparent children, who are holding out their hands through the grating.”

    Alexander Milov

     


  • Lyrics $ Riot

     

    I can run but I can’t hide, cause I am a part of the system

     

     

     

    Humanity is conformity
    Conformity is society
    Society is this reality

    The faces that saw me
    And the angles that warned me
    They told me to run
    And dispose of the gun
    I could have escaped
    Be gone with no trace
    Instead I just stayed
    Within societies gates

    Cos I can run but I can’t hide
    And I must justify
    The way I live my life
    Until the day I die
    I live within these gates
    I cannot go against
    So I must see it through
    There’s nothing left to do

    They said I was crazy
    And they called me a fool
    But words cannot change me
    And my respect for the rules
    I may be part of the system
    But if I could rule this land
    The rules would be different
    But I am just one man

    So I wish I was under a tree
    Far away from society
    Where the only truth in me
    Is the soothing sound of my own entity?
    While my other voice is free
    It expresses words of plea
    To return to a stable form of reality
    But I’m inside of that tree
    That tree is inside of another tree
    The perplexity is infinity
    So I will just chill with a spliff

    I can run but I can’t hide

     

    // by Holly

  • I’m Nobody! Who are You?

    I’m nobody! Who are you?
    Are you nobody, too?
    Then there’s a pair of us -don’t tell!
    They’d banish us, you know.

    How dreary to be somebody!
    How public, like a frog
    To tell your name the livelong day
    To an admiring bog!

     

    / Emily Dickinson, 18301886

    Είμαι ο κανένας! Ποιος είσαι εσύ;
    Μήπως, κανείς κι εσύ;
    Τότε είμαστε δυο – μη μου πεις!
    Θα μας εξορίσουν παρευθύς.

    Πόσο ανιαρό κάποιος να είσαι!
    Πόσο κοινό, σαν το βατράχι
    Να λες το όνομά σου πρωί-βράδυ
    Σ’ έναν βούρκο που σε θαυμάζει!

     

    // by Holly

  • Frida Kahlo Sayings

    “I drank to drown my sorrows, but the damned things learned how to swim”

    / Frida Kahlo

    “Feet, what do I need you for when I have wings to fly?”

    / Frida Kahlo

     

    “I used to think I was the strangest person in the world but then I thought there are so many people in the world, there must be someone just like me who feels bizarre and flawed in the same ways I do. I would imagine her, and imagine that she must be out there thinking of me too. Well, I hope that if you are out there and read this and know that, yes, it’s true I’m here, and I’m just as strange as you.”

    / Frida Kahlo

    “I want to be inside your darkest everything”

    / Frida Kahlo

    // by Holly

  • Beth Cavener

    The Artist // Animal Body, Human Space

    Η τέχνη είναι για όλους, εμπνέει, μιλάει μέσα μας. Η Beth Cavener είναι μια καλλιτέχνης που ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα και με τη πρώτη ματιά κατάφερε να με συνεπάρει. Δεν εντυπωσιάστηκα απλώς από την εξαιρετική δουλειά της, αλλά και από το μοναδικά εκλεπτυσμένο τρόπο με τον οποίο δημιουργεί. Κάθε ένα από τα γλυπτά της είναι ένα ακόμη κομψοτέχνημα. Διαβάζοντας για αυτήν ανακάλυψα, πως αξίζει να μοιραστώ την ομορφιά που με εντυπωσίασε, τόσο ξεχωριστή και ξεκάθαρη για την ανθρωπινή φύση και τα ένστικτα της.

    “There are primitive animal instincts lurking in our own depths, waiting for the chance to slide past a conscious moment.”

     

     

    [flatfolio layout=1250]

     

    Πηγή έμπνευσης αυτών των γλυπτών αποτελεί η οπτική της σχετικά με τα πρωτόγονα ένστικτα. Συμφώνα με την ίδια αυτά τα ένστικτα παραμονεύουν μέσα μας ασυνείδητα, περιμένοντας την αφορμή να ξεγλιστρήσουν, να ξεσπάσουν. Βασισμένη στην ανθρωπινή ψυχολογία απογύμνωσε τον εξορθολογισμό και ανέδειξε με τον δικό της μοναδικό τρόπο τις μορφές των ανθρώπων. Από μια απλή οπτική είναι ξεκάθαρο πως αυτές οι ιδιαιτέρες μορφές εκφράζουν η κάθε μία ξεχωριστά μια διαφορετική μορφή έντασης.

    Βαθύτερα, παρατηρώντας περισσότερο αντικατοπτρίζουν τις επιπτώσεις του ανθρωπινού φόβου, της απαθείας, του θυμού ακόμη και της αλληλεξάρτησης. Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανθρώπων και ζώων αποτελούν πρότυπα συμπεριφορών, τα οποία πηγάζουν από το ασυνείδητο και με τη σειρά τους προδίδουν τα πραγματικά κίνητρα και τις προθέσεις τους.

    Όσα δεν εκφράζουμε με λέξεις είναι πιο σημαντικά από όσα έχουν ειπωθεί. Η γλωσσά του σώματος, ένα απλό βλέμμα, ο τρόπος με τον οποίο κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου, ακόμη και μια απλή χειραψία, εκφράζει πολλά περισσότερα, από τις λέξεις. Η Beth Cavener χρησιμοποιεί ως βάση τη γλωσσά του σώματος των ζώων συνδυάζοντας τη με τα πρότυπα ψυχολογικών συμπεριφορών των ανθρώπων.

    Φυλακισμένα στην εσωτερική πάλη τους, οι μορφές αυτές αντικατοπτρίζουν την απογοήτευση ενάντια στην ανθρωπινή φύση, η οποία ρέπει προς τη σκληρότητα και την απάθεια, διακρίνεται για την έλλειψη αλληλεγγύης και κατανόησης.
    Τα έργα της αποτελούν με σιγουριά μια πρόκληση αλλά και μια επίπληξη ενάντια στην σημερινή ανθρωπότητα.

     

    The Sculptor

    Beth Cavener – Sculptor from Bas Berkhout on Vimeo.

     

     

    Tangled up in you


     

    // by Holly